داشتم با دکتر شریعتی تو گفته هاش سیر میکردم که متنی از ایشون دیدم که حیفم اومد ننویسم.

ایران ما این روزا به آدمایی مثل ایشون بیش از همیشه نیاز داره ولی افسوس.........

تنهایی در بهشت هم ارزش ندارد

بگذار تا شیطنت عشق

چشمان ترا

به عریانی خویش بگشاید

هر چند آنجا جز رنج و پریشانی نباشد

                                  اما کوری را بخاطر آرامش تحمل مکن!!!!

نمیدانم به گوشت می رسد آیا صدای من!

نمیدانم تو هم احساس خواهی کرد چون من درد هجران را

نمیدانم تو هم ای دور از من

دوری از دنیا !؟

نمیدانم تو هم شبها به یاد آن شب دیدار

چراغان می کنی از اختران اشک دامان را

نمیدانم تو را شبها اگر خوابیست

می بینی مرا در ابر رویاها

نمیدانم تو را هم از درنگ خسته تقویم بیزاریست

نمیدانم به خاطر داری آن ساعت که گفتی

فراموشت نخواهم کرد تا جاوید!!!!

نمیدانم تو را هم هست این امید

که روزی از پس آن کوههای دور

به ناگه لشکر خورشید

بر قلب سیاه تیرگی تازد؟!

آری

روح من یک اسب است

اما دریغ که در اینجا که منم

اسب تازی را نیز به خراس می بندند و

با اسب گاری هم زنجیر می کنند.

و در اینجا که منم

ماندگاران آزادند و فراریان در بند.....

                                                               دکتر شریعتی

میان دو خر بهر جو جنگ شد

لگد زد یکی دیگری لنگ شد

خر دیگر بگفتا هین !

تو خر نیستی . آدمی!

                                  چونکه خر نیازارد شریک خود چون بشر!!!!

گاهی وقتها فکر می کنم خدا چقدر بما آدما آزادی داده . همه ما گاهی وقتها شده که به اون شکایت کردیم یا باهاش موافق نبودیم ولی اون مارو:

                                                              زندانی نکرده

                                                              نکشته

                                                              نزاشته عقیدمونو بزور بندازیم بیرون

وشاید بخاطر اینه که ما دوستش داریم.

خدایا من تو را تنها بخاطر اینکه منو خلق کردی و بمن زندگی بخشیدی دوست ندارم بلکه بخاطر اینکه آزادم گذاشتی تا از روحی که بمن دادی جوری که خودم می خوام حتی اگه درست هم نباشه استفاده کنم ممنونم.

دردمندان غم عشق دوا می خواهند               به امید امدهاند از تو ترا می خواهند

در عزیزان ره عشق به خواری منگر                  بنگر این قوم کیانند و که را می خواهند

                                                  دوستت دارم!!!!

کمی تا قسمتی ابری و شاید باز بارانی

      هوای سینه ام این است از بغضم نمی خوانی

شب است و آسمان بی تو چه سنگین است بر دوشم

       امید مرگ دارم در این اوضاع بحرانی

میان درد تنهایی رهایم کردی و رفتی

       طلوعت سبز بود آبی ! غروبت سرد و طوفانی

پس از تو یخ زده جانم هلا خورشید رویاها !

       چراغ خانه ام بودی در آن شبهای ظلمانی

ندیدی اشکهایم را که چون باران طبیعی بود؟

       وگم گشتی میان دود در یک عشق سیمانی

همیشه اولین عشق آدما پاکترین و معصومانه ترین احساسهارو بوجود میاره لاجرم چون آدما اکثرا

به عشق اولشون نمیرسند همون احساس معصومانه ذره ذره از بین میره!نظر شما چیه؟

[ چهارشنبه 16 شهریور 1384 - 12:09 ق.ظ ]
[ویرایش شده در : چهارشنبه 16 شهریور 1384 - 12:09 ق.ظ]

عشق غالبا یک نوع عذاب است

                                                ولی محروم بودن از آن مرگ است!

شیخی به زنی فاحشه گفتا مستی

هر شب به پای دگری پا بستی

گفتا شیخا هر آنچه گویی هستم

آیا تو چنان که می نمایی هستی!